เข่าของคุณ
ส่งสัญญาณอะไรอยู่?

ค่า BMI (Body Mass Index) ที่เหมาะสมสำหรับป้องกันโรคข้อเข่าเสื่อมคือ 18.5 – 22.9 kg/m² น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยจะสร้างแรงกดทับที่ข้อเข่ามหาศาล — ขณะเดินเข่าต้องรับน้ำหนัก 3–4 เท่า ของน้ำหนักตัว และขณะขึ้นลงบันไดรับน้ำหนักถึง 7 เท่า ส่งผลให้กระดูกอ่อนสึกกร่อนและเข่าเสื่อมเร็วกว่าปกติ

• < 18.5น้ำหนักน้อยเกินไป เสี่ยงต่อภาวะกล้ามเนื้อลีบ ไม่มีกล้ามเนื้อพยุงข้อเข่า
• 18.5 – 22.9น้ำหนักปกติ แรงกดที่ข้อเข่าอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย
• 23.0 – 24.9น้ำหนักเกินเกณฑ์ เริ่มมีความเสี่ยงต่ออาการปวดและข้อเข่าเสื่อม
• 25.0 – 29.9อ้วนระดับ 1 เข่าต้องรับน้ำหนักเกินปกติอย่างต่อเนื่อง เสี่ยงข้อเข่าอักเสบ
• ≥ 30.0อ้วนระดับ 2 เป็นปัจจัยเสี่ยงหลักที่ทำให้โรคข้อเข่าเสื่อมรุนแรงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

เมื่อค่า BMI สูงขึ้น (โดยเฉพาะผู้ที่มีภาวะอ้วน) จะเกิดผลเสียโดยตรงต่อข้อเข่า 2 ประการหลัก:

1. แรงกดทางกลศาสตร์: น้ำหนักตัวที่มากเกินไปจะทำลายผิวกระดูกอ่อนบริเวณข้อเข่า ส่งผลให้เกิดอาการปวด บวม และข้อผิดรูป
2. การอักเสบ: เซลล์ไขมันส่วนเกินจะปล่อยสารโปรตีนที่กระตุ้นให้เกิดการอักเสบภายในร่างกาย ส่งผลให้กระดูกอ่อนและเนื้อเยื่อในข้อเข่าเสื่อมสภาพเร็วกว่าปกติ

โรคข้อเสื่อม (Osteoarthritis) คือ โรคข้ออักเสบเรื้อรังที่เกิดจากความเสื่อมของกระดูกอ่อนบริเวณผิวข้อ ส่งผลให้กระดูกเสียดสีกัน เกิดอาการปวด บวม และข้อติดขัด โดยเป็นภาวะที่ดำเนินไปอย่างช้า ๆ และความรุนแรงจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นตามกาลเวลา

1. เป็นโรคเรื้อรัง (Chronic): ไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ แต่สามารถดูแลและควบคุมอาการไม่ให้แย่ลงได้
2. อาการจะค่อย ๆ แย่ลง (Progressive): เมื่อเวลาผ่านไป กระดูกอ่อนจะค่อย ๆ สึกหรอและบางลงเรื่อย ๆ หากไม่ได้รับการดูแลที่เหมาะสม